Ninja Akademisi

Kendisi Hakında (1)

Bir daha asla dokunamayacağım kutsal kıyılarına
çocukluk anılarımın gömülü olduğu
Zacinto'm benim!
İyon denizinin dalgalarında yansıyan.
Onlardan doğdu Venüs ve yeşertti adaları
ilk gülümseyişiyle, onun için hiç eksik olmadı
senin berrak bulutların ve ağaçların
o yazgısal suları ve değişik sürgünü yazanın
onurlu dizelerinden.
o ünlü sürgün, o bahtsız Odysseus bile
taşlı yurdu Ithaka'yı öptü.
Sen oğlundan bu şiirden başka bir şey alamayacaksın
ey benim ana yurdum; yazgı bize
gözyaşlarından yoksun bir mezar yazmış.

Kendisi Hakkında (2)

Eskiden olduğum gibi değilim, büyük parçam öldü:
Bana kalan ise yalnızca boşluk ve gözyaşı.
Mersin dalı kurudu*, yaprakları
darmadağın defnenin, gençlik şiirimin umudu.**

Çünkü bağlarımdan kurtulduğum ve Mars'ın
kanlı giysisini giydiğim günden beri
aklım kör, gönlüm tutuk, insan kıyımı ve övüncüm,
sanatım oldu.

Ölüm duygusu uyanınca düşüncemde
güçlü aklımın kapılarını kapatır
ün tutkusu ve oğul sevgisi.

Böylesine tutsak kendine, başkalarına, yazgıma
iyiyi tanırım, kötüye yönelirim,
ölümü çağırırım ama ona boyun eğmem.

(* Mersin dalı=Aşk tanrıçası, yani aşk; Defne=şiirin simgesi)

Kardeşim Giovanni'nin Ölümü Üzerine

Günün birinde bırakırsam koşmayı oradan oraya
oturmuş ağlarken göreceksin beni
kardeşim, mezarının başında
daha yeşerirken yitirdiğin gençliğine.

Şimdi yapayalnız annemiz, o geçkin yaşını sürüyerek
senin suskun küllerine beni anlatıyor;
ve ben umutsuz ellerimi uzatıyorum size;
selamlıyorsam evimin çatısını ta uzaklardan;
yazgının düşmanlığını, senin yaşamında fırtınalar koparan
o sıkıntıları duyuyorum benliğimde,
ben de diliyorum dinlenmeyi, senin limanında.

İşte bugün, yalnız bu, onca umuttan bana kalan!
Ey yabancılar, acıdan yıkılmış annemin kucağına
geri verin kemiklerimi o zaman.